Pater Peter Nuijens overleden.

Peter werd geboren te Velsen op 13 oktober 1936. Enkele jaren later werd zijn broer Paul geboren. Het derde kind van het gezin was zus Ineke, die als klein meisje in de familie werd opgenomen. Zij is in maart 2026 op 80-jarige leeftijd overleden. De familie verhuisde later naar Santpoort waar Peter naar de lagere school ging. Al vroeg had Peter het verlangen om priester en missionaris te worden. Een schoolkameraad van hem ging naar het kleinseminarie van de Missionarissen van het Heilig Hart (MSC), maar Peter koos voor de Missionarissen van Afrika (Witte Paters). Zodoende volgde hij de opleiding in onze vormingshuizen in Sterksel, Santpoort, St. Charles bij Boxtel, Alexandria Bay (Verenigde Staten), Eastview (Canada) en Totteridge (Engeland). In Eastview verbond hij zich op 17 juni 1961 aan onze Sociëteit door het afleggen van de missionariseed. Op 29 juni 1962 werd hij priester gewijd in de parochiekerk van Santpoort.

Peter was gul en enthousiast van aard en steeds bereid een dienst te verlenen. Hij was gemakkelijk in de omgang en had altijd een grote glimlach. Hij was zeer actief en nam allerlei goed gemotiveerde initiatieven, al kon hij soms ook wat impulsief zijn. Hij had een sterke wil, werkte hard en was een echte doorzetter. Als hij een taak begon, bracht hij die ook tot een goed einde.

Zijn eerste benoeming was voor het kleinseminarie in Sterksel waar hij gedurende vier jaar les gaf in aardrijkskunde, tekenen en handvaardigheid. Hij deed dat met veel toewijding en tot ieders tevredenheid. Zijn werklust was zo groot dat zijn medebroeders hem aanraadden om een soort werkrooster voor zichzelf op te stellen.

In december 1966 ging zijn vurige wens in vervulling en vertrok Peter naar het bisdom Mzuzu in Malawi. In de parochie Katete maakte hij kennis met de Tumbuka taal en cultuur. Tevens werd hij daar ook ingewijd in het parochiewerk door met de priesters van de parochie mee te gaan naar de buitenposten. Na een half jaar ging hij naar de parochie Mzimba, de jongste parochie van het bisdom, opgericht in 1961. Deze parochie bestreek een gebied groter dan de provincie Utrecht, met 3.000 katholieken en 5.000 geloofsleerlingen, verspreid over een tiental centra, die elke twee maanden door een priester voor een lang weekend bezocht werden. Van al het pastorale werk wat er dan gedaan moest worden, ging Peter het liefst op huisbezoek om de mensen in hun eigen omgeving te ontmoeten. Een jaar later, in 1968, werd hij overgeplaatst naar de parochie Kaseye.

In september 1972 verhuisde Peter naar de parochie Nkhamenya. Hij had moeite zich los te maken van de vorige parochie en te wennen aan de nieuwe standplaats. Ook bij latere overplaatsingen kostte hem dat veel moeite, zeker toen hem in 1983 gevraagd werd Malawi te verlaten om naar Zuid-Afrika te gaan. Maar dankzij zijn kenmerkend enthousiasme en optimisme slaagde hij er telkens weer in zich aan te passen.

De parochie Nkhamenya was zeer uitgestrekt met wel 70 buitenposten. Naast zijn pastorale werk had Peter ook een bouwgroep gevormd om kerken, scholen en huizen voor catechisten en onderwijzend personeel te bouwen. Hij stond de leiders van deze bouwgroep met raad en daad terzijde om hun eigen huis te bouwen, en ook enkele talentvolle boeren werden door hem geholpen bij de aanschaf van een ossenwagen. In zijn rondschrijfbrief van juli 1980 schreef Peter: “Ik maak het nog steeds goed en ben heel gelukkig hier onder de mensen en in mijn werk”.

In juli 1981 verhuisde hij naar de parochie Mzambazi, armer en meer afgelegen dan Nkhamenya, en schreef hij: “Voor een missionaris is dat altijd een uitdaging”. Een Canadese en Duitse medebroeder waren belast met een opleidingscentrum voor catechisten en Canadese zusters hadden de leiding van een ziekenhuis. Zijn regionale overste schreef over hem: “Peter is zeer goed in talen, staat dicht bij de mensen, en is vol ijver en enthousiasme. Hij is eerlijk, open, gul en vol goede wil”.

In september 1983 kwam er een grote verandering in het leven van Peter. Hij werd gevraagd naar Zuid-Afrika te gaan waar de Missionarissen van Afrika een gemeenschap wilden beginnen in het thuisland Kwa-Ndebele. Hij was eerst 5 maanden in Ichanga (Natal) om de Zoeloe taal en cultuur te leren, en ging vervolgens naar de nog op te richten parochie in Kwa-Ndebele, een gebied van ongeveer 40 bij 40 km, met ruim een half miljoen inwoners. Peter schreef in december 1983: “Materieel gezien is het hier wel stukken beter dan in Malawi, maar wat gaat er boven vrijheid, menselijke waardigheid en erkenning?”. Hij werkte er samen met een Canadese broeder en een Ierse pater. Zij begonnen met tien buitenposten en besteedden heel veel tijd en energie aan huisbezoeken. Eind 1985 kwam er ook een gemeenschap van zusters in de parochie.

De strijd voor gelijke rechten was al op gang gekomen, maar in het nog maar pas opgerichte thuisland had men alle energie en aandacht nodig om een nieuw bestaan op te bouwen en in de eerste levensbehoeften te voorzien. De kerken zetten zich steeds meer in voor veranderingen en voor het einde van de apartheid. De situatie werd woelig en soms zelfs grimmig, vooral vanwege actieve jeugdbendes. Naast hun pastorale werk zochten Peter en zijn medebroeders contact met de bendeleiders om tot een zekere mate van overleg te komen. Ook waren ze druk bezig om aan vluchtelingen een veilig heenkomen te bieden.

In november 1986 verhuisde Peter naar Rustenberg, gelegen in het thuisland Bophuthatswana. Hij ging er meehelpen in de parochie, maar hield zich vooral bezig met de tienduizenden migranten uit verschillende streken (ook uit Malawi) die in een twaalftal grote mijnen werkten. Ook hier leerde hij weer de plaatselijke taal, het Tswana.

Toen deze parochie in september 1987 overhandigd werd aan de priesters van het bisdom, ging Peter weer in Kwa-Ndebele wonen, maar hij zette zijn pastorale werk in die twaalf grote mijnen nog voort tot maart 1988. Peter en zijn medebroeders woonden in Kwa-Ndebele eerst in een oude boerderij en vervolgens in een klein rijtjeshuis midden onder de bevolking. In 1993 konden ze uiteindelijk een nieuw parochiecentrum betrekken, met een vergaderzaal, kantoren en ook een woongedeelte. In januari 1995 verhuisde Peter naar de parochie Siyabuswa, zijn laatste parochie in Afrika.

In december 1998 keerde Peter voorgoed terug naar Nederland en woonde enkele maanden in Santpoort, vlakbij zijn moeder, en later in onze gemeenschap in Leidschendam. Het jaar 1999 was voor hem een sabbatjaar waarin hij onder meer drie maanden in ons huis in Jeruzalem verbleef en deelnam aan een bijbelcursus, gevolgd door de 30-daagse oefeningen van St. Ignatius (de zogenaamde grote retraite). Ook volgde hij tijdens dat jaar enkele cursussen en een retraite in het dorp Vladslo (België); een bijzonder fijne ervaring waaraan hij mooie contacten heeft overgehouden.

Eind december 1999 vestigde hij zich in onze gemeenschap te Tilburg aan de Pelgrimsweg. Peter schreef daarover: “Die straatnaam is zo symbolisch, want wij zijn steeds op pelgrimstocht”. Hij werd de econoom van die gemeenschap en had dus de zorg voor de materiële zaken in huis. Maar hij ontwikkelde ook pastorale activiteiten van zeer uiteenlopende aard, zoals weekendassistentie in parochies, aalmoezenier bij bedevaarten (vooral naar Medjugorje), het verzorgen van bezinningsdagen, en het meewerken aan Talita Kumi, de Charismatische Vernieuwing, Marriage-Encounter, de Focolarebeweging en stichting HoPe voor kinderen in Peru.

Toen de gemeenschap in Tilburg in juli 2002 naar Dongen verhuisde, ging Peter mee en vervolgde van daaruit zijn pastorale activiteiten. In de loop van 2007 vond hij onderdak bij Marca van der Burgt en haar moeder in het dorpje Zeeland. Van die tijd af was hij de dagelijkse voorganger bij de Zusters Birgittinessen te Uden, en assisteerde ook vaak in Handel en Nuland. Maar hij verwaarloosde zijn andere pastorale activiteiten niet. Via deze talrijke en hij deze vrienden in Zeeland of ging bij hen op bezoek. In de laatste twee maanden van zijn leven bleek hoe groot deze groep was en hoe hecht de vriendschappen.

In mei 2022 stopte Peter met het verlenen van assistentie in de omgeving en het begeleiden van grote groepen pelgrims. Op die manier kreeg hij de gelegenheid om “met pensioen” te gaan en van een welverdiende rust te genieten. Hij dacht nog vele jaren bezig te kunnen zijn met het op orde brengen van de vele aantekeningen en papieren die hij had verzameld. Jammer genoeg is die tijd te kort geweest.

Op 30 juli 2026 kreeg Peter plotseling pijn in zijn rechterbeen en knie, veroorzaakt door een aneurysma in de knieholte. Tijdens een operatie bleek de kwaal zo erg te zijn dat de chirurgen besloten om de operatie niet door te zetten. Vanaf die dag wist Peter dat hij binnen korte tijd zou sterven. Het werd een periode van bijna acht weken: een periode van verzorging in het ziekenhuis van Uden en in het hospice in Wijbosch, een periode waarin Peter moedig en vol vertrouwen naar de dood toeleefde, een periode waarin Marca hem tot het laatste moment trouw en liefdevol terzijde stond, een periode waarin familie, vrienden en medebroeders hem vaak bezochten en hem berichtjes stuurden, een periode waarin vriendschapsbanden nog verder werden aangehaald. Deze periode eindigde toen Peter op 17 september 2026 in Anna Hospice in Wijbosch overleed. Zijn huisgenote Marca was tot op het laatste moment bij hem.

Op donderdag 24 september 2026 zullen we om 14.30 uur afscheid nemen van pater Peter Nuijens tijdens een Eucharistieviering in de parochiekerk van de Heilige Nicolaas, Dorpsstraat 120 te Heythuysen. Aansluitend zullen we hem te ruste leggen op het kerkhof van Huize St. Charles in Heythuysen.

Namens de familie
Marca van der Burgt
Pastoor Janssenstraat 51
5411 EK Zeeland

Namens de Witte Paters
Jos Kuppens
Op de Bos 2
6093 NC Heythuysen