Pater Piet van Hulten overleden.

Piet werd geboren te Ginniken-Bavel op 2 juni 1936, als derde kind in een gezin van negen kinderen: zes jongens en drie meisjes. Om missionaris te worden ging hij naar het kleinseminarie van de Witte Paters, eerst in Sterksel en daarna in Santpoort. De twee-jarige filosofie opleiding deed hij deels in Esch (bij Boxtel) en deels in Boechout (België), omdat het huis in Esch in 1958 een grondige verbouwing moest ondergaan. Het tweede jaar volgde hij dus samen met Vlaamse kandidaten. Hij maakte zijn noviciaat in Dorking (Engeland) en studeerde daarna nog vier jaar in Totteridge (Londen). Daar legde hij op 26 juni 1963 de missionariseed af, waardoor hij lid werd van de Sociëteit van de Missionarissen van Afrika. Op 4 juli 1964 werd hij te Kaatsheuvel priester gewijd.

Piet was makkelijk in de omgang en had een joviaal en opgeruimd karakter. Hij was meegaand en altijd bereid om een handje te helpen. Hij was geknipt voor handenarbeid en lichamelijke activiteiten, terwijl hij voor zijn studie hard zijn best moest doen om behoorlijke punten te halen. Hij was fysiek sterk gebouwd en had een goede gezondheid. Hij hield van
muziek en zang, speelde graag gitaar of een ander snaarinstrument en kon genieten van klassieke muziek en ook van musicals. De nummers van de musical Porgy and Bess kende hij allemaal van buiten.

In december 1964 nam Piet het vliegtuig naar Malawi en kwam terecht in het bisdom Mzuzu. Hij leerde er het Chitumbuka. Piet had echt geen talenknobbel en zijn prioriteit was dan ook niet om de taal perfect te leren spreken, maar hij wilde genoeg van de taal kennen om met de mensen te kunnen communiceren. Het kennen van de cultuur van de Tumbuka was voor Piet veel belangrijker, want dat zag hij als de poort tot het innerlijk van de mensen.

Piet werkte in veel parochies van het bisdom Mzuzu, meestal als kapelaan en één keer ook als pastoor. De taak van pastoor vond hij best zwaar, maar zoals Piet vaak zei: “we maken er het beste van”. Hij was het gelukkigst als hij als kapelaan mee kon draaien in de parochie en dicht bij de mensen kon zijn.

Piet was artistiek aangelegd en in heel veel dingen die hij in de natuur tegenkwam zag hij iets moois, zelfs in oude, droge en gebochelde boomtakken. Men stond er soms verbaasd van hoe hij van iets heel eenvoudigs iets moois kon maken door het met enkele eenvoudige dingen te versieren.

Geen wonder dat Piet vriendschap sloot met pastor Omèr Gielliet, priester en beeldend kunstenaar uit Zeeuws-Vlaanderen, een vriendschap die ertoe leidde dat Omèr in 1984 bij Piet op bezoek ging in de parochie Kaseye. Naar aanleiding van dat bezoek schreef Omèr Gielliet een boek met de titel: “Tussen twee paradijzen” waarin hij, aan de hand van mooie illustraties, een beeld probeerde te schetsen van de ontwikkelingen in kerk en samenleving
in Malawi en omliggende landen.

In Kaseye was er genoeg te doen, maar op hete avonden was het goed om samen met de medebroeders buiten te zitten, naar de sterren te kijken en te praten over van alles en nog wat. Sterren kijken deed Piet graag en hij wist enorm veel te vertellen over sterrenstelsels, sterrenbeelden en het heelal. Over de gesprekken die ze op die avonden voerden schreef
Piet het volgende: “we lossen alle problemen op, we beantwoorden alle theologische vragen, en de volgende morgen worden we wakker en realiseren we ons dat er niets is veranderd.”

In 1991 verhuisde Piet van Kaseye naar Katete, een verhuizing die heel wat veranderingen teweeg bracht. De twee plaatsen lagen geografisch ver van elkaar, en er was een groot verschil in de mentaliteit van de bevolking en in de werkomstandigheden. Piet schreef dat er in Katete overvolle kerken waren en dat veel tijd werd besteed aan het toedienen van de sacramenten. Hij vond dat er in zekere zin teveel tijd aan de sacramenten werd besteed zodat
er te weinig tijd overbleef voor catechese en verkondiging. Naast de pastorale zorg had Piet aandacht voor veel andere dingen: de gezondheid van de mensen, de watervoorziening in de dorpen, voedselproblemen na een periode van droogte; hij zag dit alles als behorend bij zijn werk als missionaris.

Van Katete ging Piet in 1995 voor enkele jaren naar Nkhata Bay, en daarna weer naar Kaseye, om in december 2002 naar Mzuzu, de bisschopsstad, te verhuizen waar hij gevangenispastor werd. Hij nam meerdere initiatieven om het leven van de gevangenen wat aangenamer te maken. Hij organiseerde een oecumenische kerstviering en een kerst-discodans in de gevangenis, zodat de gevangenen toch iets hadden om naar uit te kijken met de feestdagen.

In 2003 werd Piet gekozen tot lid van de Provinciale Raad van de nieuwe Provincie “Zuidelijk Afrika”, waartoe ook Zambia, Mozambique en Zuid-Afrika behoren, en werd zo ook sector-overste van de Missionarissen van Afrika in Malawi. Hij verhuisde daarvoor naar Lilongwe, een bisdom waar hij nooit eerder was geweest. Naast zijn werk als sectoroverste besteedde hij ook in Lilongwe tijd en energie aan de gevangenen. Een andere Missionaris van Afrika was in de gevangenis al gestart met een lagere school en een middelbare school. De onderwijzers en leraren waren zelf ook gevangenen. Vanuit de parochie kwamen er de nodige boeken en schriften. Het resultaat was geweldig: in 2005 namen 27 leerlingen deel aan het eindexamen van de middelbare school en 24 van hen behaalden hun diploma. Via het thuisfront in Prinsenbeek ontving Piet geld om binnen de gevangenis ook een timmerwerkplaats te bouwen. Het bouwen werd gedaan door gevangenen die metselaar of timmerman van beroep waren. Deze mensen hadden iets nuttigs te doen en anderen konden een vak leren:een echte win-win situatie, waardoor de gevangenen hun gevoel van eigenwaarde weer terugvonden en ze weer perspectief hadden voor de toekomst.

Van 2014 tot 2017 was Piet lid van het team van de Missionarissen van Afrika dat de leiding had over het opleidingshuis in Balaka, in het zuiden van Malawi. Daar studeren jonge Afrikanen filosofie in het kader van hun opleiding tot Missionaris van Afrika. De jongeren komen uit Mozambique, Malawi en Zambia. Piet zette zich volledig in om hun een goede opleiding te geven, niet door allerlei lessen te geven, maar door voor hen een voorbeeld te zijn in gebed, inzet, doorzettingsvermogen en aandacht voor anderen. Hij schreef over deze periode: “God weet gaan die jongelui het nog beter doen dan wij het ooit gedaan hebben”.

Na deze periode in Balaka keerde Piet terug naar Lilongwe, waar hij het gevangenispastoraat weer oppakte. Maar in die tijd kreeg hij problemen met zijn gezondheid. In 2017 kwam hij voor medisch onderzoek naar Nederland en werd er darmkanker bij hem vastgesteld. Na een behandeling in het ziekenhuis en met enkele belangrijke medicijnen in zijn koffer, mocht hij terugkeren naar Malawi. Hij verbleef daar nog één jaar maar kwam toen terug naar Nederland voor hernieuwde onderzoeken. Dit keer was er geen reis meer terug naar Malawi en ging Piet in Heythuysen wonen.

Hij ging graag fietsen in de omgeving en genoot van de natuur. Hij was mede-koorleider van ons zondagskoor en zong vaak liedjes bij onze verjaardagen en andere feestjes. Zijn krachten namen echter af, en lichamelijk kon Piet steeds minder. Hij kreeg een scootmobiel in plaats van zijn e-bike, en later een elektrische rolstoel ter vervanging van zijn scootmobiel. Ook namen de zorgmomenten voor Piet toe in aantal en intensiteit. Hij bleef tekenen en schilderen, muziek maken en naar muziek luisteren, bloemen verzorgen op zijn terras en in zijn appartement. Ondanks de vele ongemakken die zijn ziekte veroorzaakten bleef Piet wie hij was: een optimistische en ijverige missionaris vol levenslust, vol hoop voor de toekomst en vol aandacht voor zijn medemensen.

Op dinsdag 9 december 2025 zullen we om 14.00 uur afscheid nemen van pater Piet van Hulten tijdens een Eucharistieviering in de kapel van Huize St. Charles in Heythuysen en hem ter ruste leggen op het kerkhof aldaar.

Namens de familie
Paul van Hulten
Past. Boumanstraat 15
4813 CH Breda

Namens de Witte Paters
Jozef de Bekker
Op de Bos 2
6093 NC Heythuysen