IN MEMORIAM
Zuster Odile Ramaekers ( Marie Job )
Eerste professie
: 1 mei 1942
Overleden te Warmond :
28 augustus 2006
Omringd door
medezusters, familie en kennissen hebben we op 1 september 2006 afscheid
genomen van Zr. Odile in de St. Petrus kerk te
Boxtel. Daarna werd zij begraven op de begraafplaats Munsel
te Boxtel, waar zij rust temidden van haar medezusters. Tijdens de uitvaartdienst
werd haar missionarisleven door Zr. Tiny Hölscher als volgt verwoord.
Van harte heet
ik u allen welkom bij deze viering waarin wij onze geliefde Zuster Odile uitgeleide gaan doen. Samen willen wij de Heer danken
voor haar en haar lang en rijk missionarisleven. In de vroege ochtend van maandag
28 augustus is zij heel rustig ingeslapen in het bijzijn van haar medezusters
Carine Loohuis en Annie van Breukelen, die haar zo
lang liefdevol hebben bijgestaan in haar laatste ziekte.
Graag wil ik
deze In Memoriam beginnen met de Evangelietekst:
“Wat gij de minste der
mijnen gedaan hebt, dat hebt ge aan mij gedaan”.
Heel haar
leven was immers getekend door haar zorg en aandacht voor de arme en kwetsbare
mens zowel in Afrika, waar zij vele jaren mocht doorbrengen, als in Heerlen
waar zij het pastoraat voor zieken en bejaarden op zich had genomen.
Deze liefde
voor de armen lag ten grondslag aan haar roeping: “Zich geheel aan God
toewijden om aan de armen zijn liefde te bewijzen en uit te dragen”. Als een
diep gelovige religieus-missionaris heeft zij dit
in haar lang missionaris leven intens beleefd.
Geboren in Baarlo op 3 februari 1914 groeide zij op met haar
tweelingbroer
Vanwege de
oorlog kon zij pas in november 1945 naar Noord Afrika vertrekken. Zij werkte in
verschillende van onze ziekenhuizen in Algerije in de apotheek
en als laborante en wist ook anderen op te leiden en te inspireren.
Odile was een wijze en begaafde
vrouw, die haar werk op een kundige en liefdevolle wijze verrichtte, ook als
zij voor haar eigen gevoel overvraagd werd. Aangesteld
als hoofd van ons ziekenhuis “Alger Verdun”
in Algiers voelde zij zich hiervoor onbekwaam, maar in geloof nam zij het aan. Bovendien
vond zij dat ze zich niet direct met de armen kon bezig houden. “Voor hen ben
ik gekomen” herhaalde zij meermalen. Door de doctoren en chirurgen werd zij echter
geprezen en hoog gewaardeerd.
Na een
aanvullende professionele opleiding werd zij eind 1951 benoemd voor het toenmalige
Tanganyika en ook daar vinden we haar in de medische sector werkzaam niet
alleen als laborante, maar ook in de verpleging en als vroedvrouw. Haar medewerksters
hadden een diep respect voor haar en konden dan ook een terechtwijzing van haar
kant accepteren. Op haar beurt verdedigde zij hun belangen als dit nodig was.
Na tien jaar
in Tanzania kwam zij in 1960 naar Nederland voor de “propaganda”. Zij volgde de
sessie in geestelijke vernieuwing
, het z.g.n. “derde jaar”. Daarna werd zij gevraagd
een reis door de Sahara en Tunesië te maken om foto’s en documentatie materiaal
te verzamelen voor het propaganda werk. Dit was een nieuwe uitdaging voor haar,
een taak die zij met kunde en plezier uitvoerde. Het resultaat werd verwerkt in
een klankbeeld dat jaren gebruikt werd door onze propagandisten.
In 1963 werd zij
in het Provinciaal bestuur van de Nederlandse Provincie benoemd en zes jaar
later in Tanzania. Als Provinciale Assistente, zowel in Nederland als later in
Tanzania, was zij een grote steun voor haar provinciaal. “Zij was een
bijzondere vrouw en stond naast mij vooral in moeilijke situaties”, getuigt Carine.
Met haar grote
bestuurlijke vaardigheden kon zij veel voor haar medezusters betekenen. Zij hadden
vertrouwen in haar, Odile kon heel goed luisteren en
velen vonden bij haar kracht en nieuwe moed. Zij was niet bang om nieuwe ideeën
naar voren te brengen en meerdere malen wist zij tijdens kapittels, op een haar
eigen manier, oplossingen aan te dragen, vooral in de moeilijke jaren van
vernieuwing en overgang.
In 1972 keerde
zij terug naar Nederland en gedurende haar verblijf in Mook volgde zij een
opleiding voor bejaarden pastoraat. In 1976 werd ons huis in
Heerlen geopend en werd Odile officieel aangesteld
als pastorale werkster in de parochie met als speciale taak de pastorale zorg
voor zieken en bejaarden. Elke week bracht zij de communie naar de
mensen die aan huis gebonden waren. Zij was er voor de mensen, vooral voor de
allerarmsten en maakte zich zeer geliefd.
Het was in die
jaren dat haar ziekte zich begon te manifesteren, een ziekte die zich vele jaren
zou voortslepen. In 1995 werd onze communiteit in Heerlen
gesloten en nam zij samen met haar medezusters haar intrek in het
woonzorgcentrum “Mariengaerde” in Warmond, waar zij
elf jaar een liefdevolle verzorging mocht ontvangen.
Odile moest steeds meer inleveren
en zag haar krachten verminderen. Maar zij bleef dapper en zo lang als zij kon,
zich inspannen om zo goed mogelijk te blijven functioneren. Niettemin
leed zij veel pijn, maar bleef zich interesseren in het welzijn van anderen, in
de ontwikkelingen binnen de congregatie en in alles wat er in de kerk en
maatschappij gebeurde. Zij genoot van de dagelijkse wandelingen met haar
medezusters Carine en Annie, die door hun niet aflatende liefdevolle zorg en
aandacht probeerden haar lijden dragelijk te maken.
Als diep
godsdienstige religieuze had zij een intieme relatie met haar Heer. “Ik bid de
hele dag”, kon zij zeggen. De laatste maanden waren bijzonder zwaar voor haar, en
het werd duidelijk dat zij naar de voleinding van haar welbestede en vruchtbare
leven toeleefde.
Enkele dagen
voor haar dood vroeg zij om het sacrament van de zieken. Daarna wachtte zij
geheel overgegeven totdat de Heer haar zou komen halen.
In de vroege
morgen van 28 augustus ging zij heel rustig en vredig van ons heen.
De eerste
lezing uit het Boek Prediker, gekozen door Odile zelf,
geeft op sprekende wijze weer hoe zij op weg was naar haar laatste verblijf. (beeld van alles wat zij langzaam maar zeker
moest inleveren)
Hoe het zilverkoord
knapt en de gouden schaal breekt,
Hoe
de mens als stof terugkeert naar de aarde waar het vandaan kwam,
maar de levensgeest keert
terug naar God die hem schonk.
Ons gebed
vandaag is dat de levensgeest van Odile terug mag
keren naar haar God.
In Odile verliezen wij een bijzondere vrouw en een lieve,
hartelijke en opgewekte medezuster. Wij zijn dankbaar dat wij haar zo lang in
ons midden mochten hebben. Dankbaar ook aan allen die haar hebben verzorgd en
verpleegd.
Moge zij bij Hem
nieuw leven en vrede vinden.
Lieve Odile rust in vrede.
Webmaster-NL |
![]() |