Woord van
Welkom
Wij zijn vandaag hier allemaal
bijeengekomen: familieleden, confraters, vrienden en kennissen, om afscheid te
nemen van Broeder Edouard van Rijckevorsel van Kessel.
Vandaag is hij hier voor de
laatste maal nog zichtbaar ons der ons aanwezig. Dankbaar willen wij hem
gedenken tijdens deze eucharistie viering.
Eucharistie willen
ook eigenlijk zeggen ‘dank brengen’. Wij willen inderdaad God danken voor dat
mooie leven van Edouard, voor alles wat hij geweest is als missionaris, en
betekend heeft voor zovele mensen hier en in Afrika gedurende zijn lang
missionaris leven.
Gedurende 62 jaar is hij met
ons, Witte Paters, verbonden geweest. Zo willen wij
dankbaar afscheid van hem nemen, wetend dat in geloof het een ‘tot weerziens‘ zal
zijn. De dood is geen einde, maar een deur die opengaat en binnenleidt in de
volheid van het leven, waar wij allen voor bestemd zijn. Wij zijn allemaal op
weg naar dat leven dat geen einde kent.
Voor de dienst van het woord in
deze viering heb ik twee teksten gekozen uit de Heilige Schrift, die, zo dacht
ik, duidelijk in betrekking staan tot het leven van Edouard.
Een eerste lezing is genomen
uit het Boek van de Wijsheid. Het
vertelt ons over die volheid van het leven dat ons wacht na en door de dood
heen: daar zullen wij zijn in Gods hand, en in vrede leven, rust vinden die
nooit meer verstoord zal worden. Edouard heeft daarin zijn vertrouwen gesteld,
hij leefde er naar toe, en de laatste tijd verlangde hij zelfs te mogen
sterven, te mogen heengaan om die rust en die vrede te vinden.
De
evangelie lezing is genomen uit Johannes, waarin Jezus zelf ons vertelt en de
verzekering geeft, dat hij is heen gegaan om ons een mooie plaats te bereiden.
Als bouwer heeft Edouard mooie
plaatsen gebouwd voor mensen om er gelukkig in te kunnen leven en werken, om er
in samen te komen voor gebed en studie.
De
seminarie kapel die hij eens bouwde in het bisdom Mahagi beschouwde hij als zij
levenswerk. Nu heeft de Heer zelf voor hem een plaats bereid om er gelukkig te
leven voor altijd.
Moge de Heer die vandaag zijn
trouwe dienaar Edouard waardig heeft gemaakt om in zijn aanwezigheid te staan
voor altijd, hem - en ons allen - zuiveren, heiligen, ons vergeven en met zijn
oneindige liefde vullen.
Vragen wij om vergeving:
Overdenking:
We zijn hier bijeen om van
Edouard afscheid te nemen en hem dankbaar te gedenken.
En God
dank te zeggen voor dat mooie leven in dienst van hem in toewijding aan Afrika
als missionaris, getuige van de blijde boodschap van het Evangelie en werker in
Gods wijngaard, om Gods Rijk van gerechtigheid
en vrede al hier op aarde gestalte te geven.
Maar wij willen ook Edouard
zelf dank zeggen voor alles wat hij voor ons, zijn medebroeders, zijn familie
en zoveel mensen hier en in Afrika betekend heeft.
Maar wie was Edouard, wat was
zijn leven, wat betekende hij concreet voor ons en voor zoveel anderen, wat was
nu zijn leven?
Edouard werd op 23 maart 1922
geboren in St. Oedenrode, waar zijn Vader toen
burgemeester was. Hij heeft dus de gezegende leeftijd van 84 jaar bereikt. In
de psalmen wordt iemand al gezegend genoemd als hij de
70 zou bereiken, en die de 80 halen worden er de sterke genoemd. Edouard wordt
dus tot de sterke gerekend en gezegend genoemd omwille
van het bereiken van een gezegende leeftijd van 84 jaar. Daar zijn wij dus
dankbaar voor.
Van die 84 levensjaren, heeft
hij er 62 gedeeld met ons als missionaris in de Sociëteit van de Missionarissen
van Afrika, en als je daar nog zijn opleidings-jaren
bijtelt, zijn dat er welgeteld bijna 65 jaar. Dat is een mensenleven, en met
vreugde en dankbaarheid heeft hij zo in 2004 zijn 60-jarig jubileum als
missionaris mogen vieren.
Als
missionaris, vooral in al die jaren dat hij in Afrika werkzaam was, heeft hij
zich voornamelijk bezig gehouden met allerlei bouwwerken: scholen,
ziekenhuisjes of dispensaria, seminaries, pastorieën, kerken, kloosters en noem
maar op, allemaal noodzakelijke materiele structuren die essentieel waren bij
de verkondiging en de vestiging van het Gods Rijk: het opbouwen en het verstevigen
van menselijke en christelijke gemeenschappen en een samenleving mogelijk te
maken, gebaseerd op gerechtigheid en vrede.
Daarbij
heeft hij nooit uit het oog verloren om goede vakui op te leiden en
verantwoordelijkheden over te dragen en zo, als echte missionaris, weer naar
andere plaatsen te gaan om daar opnieuw van te beginnen.
En het mag en moet gezegd
worden dat zonder de inzet, de toewijding en het werk van de broeders in het
missiewerk - alles er heel anders had uitgezien.
Als Edouard in 1987 besluit voor goed naar Nederland
terug te keren, en op 28 augustus 1989 zijn intrek nam in Heythuysen,
blijft hij niet op non-actief staan. Heel bewust stelt hij ten dienste van zijn
confraters, bereid ze ten alle tijd naar en van het ziekenhuis in Roermond of
Weert te rijden. Hij doet dat met heel grote toewijding, met grote zorg en veel
geduld. Hij bleef missionaris door samen met zijn confraters daadwerkelijk te
getuigen van Gods dienende liefde voor elkaar.
Edouard had een levendige
verbeelding, was uiterst vriendelijk en hartelijk in de omgang. Hij wilde ook
genieten van het leven en al het goede en mooie wat het leven bied. Tot het
laatst heeft hij genoten van zijn sigaartjes, van lekkere hapjes. Als de Heer
ons allemaal uitnodigt aan de eeuwige maaltijd in het Rijk Gods, dan zit nu reeds onze Edouard heerlijk te genieten van dat hemelse
gastmaal dat de Heer ons allen heeft bereid.
Het einde van dit mooie en
vruchtbare leven is toch nog snel gekomen. Tijdens de gemeenschappelijke
retraite hier in Hyethuysen, zat hij al in zijn
rolstoel in de kapel, want voelde hij zich niet goed. Dat was op 8 augustus
laatstleden.
Het is waar dat hij zich al een
tijdje moe voelde en eigenlijk al een beetje naar de dood aan het verlangen
was. Hij vroeg toen om naar zijn kamer gereden te worden. Even later vroeg hij
om de ziekenzalving die hem, in het bijzijn van verschillende confraters, en op
zijn eigen verzoek door zijn confrater en buurman Lambert Sep
werd toegediend. Hij beleefde dit sacrament volledig.
Hij stemde ook toe om in het
ziekenhuis in Weert op de intensive care te worden opgenomen. Maar hij wilde er
toch niet lang blijven, want het was zijn wens thuis te sterven. Die dood kwam
toch tamelijk snel.
Op woensdag 23 augustus j.l. tegen 13 uur, mocht hij rustig voorgoed in slapen.
Toen moet de Heer gezegd hebben: “Kom
binnen getrouwe dienaar, kom binnen in de eeuwige woonstede en in de vreugde en
de vrede van je Heer. Zit aan aan de welgevulde tafel
van het feestmaal.”
Daar weten wij hem nu voor
eeuwig gelukkig. Hij is aangekomen op de plaats die de Heer hem heeft bereid.
Hij blijft met ons allen verbonden en vanuit zijn plaats van vreugde en vrede
ons helpen om ook eens de plaats te kunnen innemen die de Heer voor ons heeft
bereid.
Beste Edouard, bedank voor alles, rust in vrede en
tot weerzien bij de Heer
Webmaster-NL |
![]() |